Віктар Пархімчык

асуджаны да двух гадоў "хіміі" паводле арт. 339 КК, у ПУАТ № 45 яму ўзмацнілі пакаранне, вызвалены 14 верасня 2022 г. з шклоўскай калоніі № 17

Што гэта за фотаздымак?

1. Фотаздымак зроблены у шклоўскай калоніі № 17 пасля таго, як мне замянілі абмежаванне волі на пазбаўленне волі.

Як рабіўся гэты фотаздымак: што Вы адчувалі, у якіх умовах ладзілася фотаздымка, што адбывалася побач і хто фатаграфаваў?

2. Сталыпінскі вагон спыніўся, я пачуў крык паязднога вертухая: “Пархімык, на выхад”. Я з кэшарам і ў кайданках быў пагружаны у аўтазак, і хутка мы пад’ехалі да варрот калоніі. Я зразумеў, што этап завершаны. Нас пасадзіді на "каранціны", рукі за галаву. Лай сабак, кожнага па чарзе заводзілі у памяшканне "каранціну", дзе ставілі, як малп, у адмысловую клетку. На нашых вачах “казлы” (памагатыя адміністрацыі з ліку зэкаў) каранціна пачалі разбіраць “кэшар” (нашыя сумкі). З клеткі пад мат і абразы нас вызывалі, каб выдаць зэкаўскую робу і боты. І вось дайшла і мая чарга. Мне выдалі чорны кліфт, штаны, грубыя боты і кепку. Зайшоў дзяцька, цікавы тым, што быў апрануты у грамадзянскае адзенне, і не лаяўся матам. Я ужо некалькі месяцаў не бачыў людзей у звычайным грамадзянскім адзенні, і гэта было як глыток волі ва ўсім мракабесіі ГУЛАГа.

Што Вы адчуваеце і ўзгадваеце цяпер, калі глядзіце на гэтае фота?

3. Я адчуваю зло. Увасабленне зла ў жудаснай, чорнай пляме. Ракавая пухліна, якая паглынае чалавечнась у людзях, і робіць іх адзінай таталітарнай сістэмай. Думаю пра тых вясковых хлопцах, якія сціскалі кайданкі ў пажылой жанчыны так, што яна крычала ад болі цягам усяго шляху аўтазака. Чаму яны такія сталі? Думаю пра вертухая, які вешаў мне парушэнне за тое, што я размясціў малюнак свайго сына у тумбе. У яго ж таксама ёсць дзеці. І маці, якая яго вырасціла. Думаю аб выраку звычайнаму немцу, працай якого было проста і механічна адкрываць люк. Праз які ішоў Цылон-Б. Ён жыў ў гэтай нармальнасці, а потым яго павесілі.

Што гэты фотаздымак значыць для Вас і ці будзеце захоўваць яго?

4. Гэты здымак аказаўся ў маёй асабістай справе і жоўтай бірке, якую па вызваленні я зашыў ў каўнер і вынес разам з робай. Цяпер роба ў музеі Скарынаўскай бібліятэкі у Лондане, побач з робай Ларысы Геніюш і Наталлі Хершэ. Хай памятаюць нашчадкі пра цыклічнась тэрору, калі семя ГУЛАГу не задушыць цалкам. І робяць, нарэшце, высновы.

Гісторыя пераследу

Хачу паўдзельнічаць

Каб далучыцца да праекта, запоўніце і адпраўце форму. А мы дададзім ваш магшот на сайт.